Werelden van verschil ........

(De Turken hebben een iets ander toetsenbord: ze kennen een i met punt en een i zonder punt, de laatste zit echter op de plek van onze i, heel lastig, zie onder. Voordat Turkije toegelaten wordt tot de EG zullen ze dit veranderd moeten hebben.)

We zitten nu in het land van de Koerden waar de mensen ook weer zeer vriendelijk zijn. Inmiddels aangekomen in de plaats Van, gelegen aan het Van meer (3700 km2), na een lange maar prachtige rit vanuit Diayarbakir (wel de ‘hoofdplaats' van de Koerden genoemd). Door de hogere ligging hebben we nu, na een paar hete weken, een zeer aangename temperatuur. Geen airco nodig, lekker slapen onder een dekentje. Overmorgen gaan we Iran in.

Syrië hebben we ervaren als een gastvrij en zeer veilig land. Het is echter wel duidelijk een Arabisch Islamitisch land. Dat is o.a. te merken aan de wijze van kleden: veel vrouwen dragen minimaal een hoofddoek, vaak een zwarte, ook regelmatig vrouwen met alleen een spleet bij hun ogen. Het is wel een komisch gezicht wanneer daar een zonnebril in geplaatst is en een modern geklede man naast loopt. Daarnaast zijn er ook vrouwen die Westers gekleed gaan tot leggings aan toe, maar dat kunnen ook Christenen zijn. Syrië is een land dat er overwegend dor en droog uitziet. Ze hebben problemen met het verkrijgen van water: de Turken hebben de nodige dammen in de Eufraat en de Tigris gebouwd en verkopen nu het water aan ...... Misschien kan onze Prins nog iets betekenen voor de Syriërs. Daarentegen is in Syrië de benzine 3x goedkoper dan in Turkije. Aan de grens werd bij onze Syrische bus door de Turken precies gemeten hoeveel diesel er in de tank zat om te voorkomen dat er diesel doorverkocht werd.

En dan kom je in Turkije: veel groen, o.a. veel katoenvelden, maar ook middenberm begroeiing en veel water. Er wordt veel gesproeid, 's avonds ook de straten om alles wat op te frissen (onmogelijk in Syrië). Turkije is duidelijk een veel Europeser land. De grote plaatsen stralen lang niet altijd een echt Islamitisch karakter uit. Antakya was de eerste plaats die we, vlak over de grens met Syrië, aandeden. Zo totaal anders: zeer weinig hoofddoeken en zeker niet bij de jonge vrouwen en meisjes. Ook de rest van het straatbeeld, o.a. de winkels, het autopark, de overwegend nieuwe stadsbussen. Dit betekent uiteraard niet dat alle plaatsen zo zijn. We zijn ook op plekken geweest waar het er duidelijk nog traditioneel aan toegaat. Ook hier natuurlijk veel kleine winkeltjes en straathandeltjes. Maar ook hier in het oosten, het land der Koerden, is het in de grote steden minder conservatief dan we verwacht hadden.

Op weg hier naar toe is ons verder vooral opgevallen hoe hard er gewerkt wordt aan de verbetering van de infrastructuur. Op zeer veel plekken zijn of worden goede tweebaanswegen vebreed tot vierbaanswegen en dat gebeurt met goede moderne apparatuur. Goede wegen leidt meestal tot meer mogelijkheden om de economie te verbeteren en dat zal in het land van de Koerden wellicht leiden tot minder weerstand. Hier is overigens de politie en het leger vaak duidelijk zichtbaar aanwezig, zowel in de stad als onderweg. Legerplaatsen langs de weg met ‘roadblocks' waar toeristenbussen helemaal geen last van hebben. Het moet duidelijk zijn: de belangrijkste macht in dit land, het leger, houdt alles goed in de gaten. Volgens een Koerd die ik hier sprak is de opperbevelhebber van het leger verreweg de belangrijkste man in dit land.

Tenslotte: zowel in Syrië, maar vooral in Turkije, is het mobieltje al bijna net zo belangrijk als bij ons. Hier in Van barst het van de telefoonwinkels en -verkopers.

Ons volgende wereld van verschil zal Iran zijn!!

Tot dan, Marian & Piet

Cultuur, cultuur, eeuwige cultuur.

Inmiddels hebben we Syrië verlaten en zijn vandaag aangekomen in Turkije, in Antakya (het vroegere Antiochië). De grensovergangen duurden slechts 2 uren, dat schijnt kort te zijn.

De afgelopen dagen hebben we enorm veel indrukwekkende cultuur opgedaan, bijna een cultuurshock, (ver) terug in de tijd. Ik geef nu het woord aan mijn deskundige echtgenote.

Waar te beginnen? Ik heb het gevoel dat er onder elke voetstap die ik zet iets heel waardevols veborgen zit. Ofje nu in de souq van Damascus of Aleppo loopt, in Palmyra of in Apamea, overal kan je je in het verre verleden wanen. Het duizelt van de bevolkingsgroepen die hier geheerst hebben: Feniciers, Hittieten, Assyriers, Mamelukken, Romeinen enz.. Teveel om op te noemen of te onthouden.

Ik zal proberen een korte impressie te geven van de voor ons indrukwekkendste sites.

Palmyra (Tadmoer, de oude Semitische naam) heeft niet alleen de bekende straat met colonnades maar zeker de moeite waard waren de graftorens en tomben. In de toren legden belangrijke families hun doden. Door de luchtschachten in de toren konden zij hun geliefden bezoeken zonder hinder te ondervinden van de stank. Na een jaar of 8 werden de botten naar de grafkelder overgebracht. Daar versierde men de tombe met fresco's. Voor op elke schacht kwam een gebeeldhouwde afbeelding van de gestorvene. We bezochten een heel fraaie tombe, de zgn. Japanse tombe, die enkele jaren geleden ontdekt werd toen men een oliepijpleiding aan het aanleggen was. De leiding loopt dwars over de ingang van de tombe. De beelden en afbeeldingen dateren van 128 na Chr.en waren nog zeer gaaf. Duidelijk was te zien hoe rijk men in die tijd gekleed ging. Wat ligt hier nog meer onder de grond verborgen?

De Romeinse hoofdweg, 1850 meter lang en 37 meter breed,in Apamea was nog indrukwekkender dan die van Palmyra. Meer dan 400 zuilen zijn opnieuw opgericht. Lopen over deze weg met nog duidelijk zichtbare karrensporen in het plaveiselis wel heel bijzonder. Ik heb toch weer iets nieuws ontdekt: zuilen met gedraaide cannelures. Zij geven aan dat er een belangrijk iets gestaan heeft.

Crac des Chevaliers, het kruisvaarders kasteel. Een enorme vesting waar men een garnizoen van ruim 2000 man kon herbergen. Muren die onvoorstelbaar dik waren, lekker koel overigens. We kregen een heel goed beeld van het geheel omdat er nog veel intact was. Jammer dat er veel vuil lag. De Citadel in Aleppo, die we een dag later bezochten, leek er wel op. Ook een enorme massa steen. Een dorp binnen de muren.

Dit is maar een fractie van wat we gezien hebben. Er is natuurlijk nog veel meer moois om over te vertellen. Belangrijk is dat hier toch wel een deel vande Westerse geschiedenis ligt.

We vinden het heelleuk omte lezen dat zoveel mensen onze verhalen waarderen. We hebben nu ontdekt hoe we gemakkelijk foto's kunnen plaatsen en hebbende eersten geplaatst.

Culturele groet,

Marian en Piet

Bijzondere ontmoetingen

Leuk die snelle reacties op het eerste verhaal. We zijn in onderhandeling geweest over zo'n grote souqlamp, maar het schijnt cultureel erfgoed te zijn, gelukkig maar. We zijn trouwens na 4 dagen wel souqmoe.

Er valt zoveel te vertellen dat we niet weten waar te beginnen en waar te eindigen. Onze reisgroep is inmiddels gearriveerd. In totaal zijn we met 18 mensen, inclusief de reisbegleidster, keurig verdeeld9 mannen en 9 vrouwen. De eerste indrukkenover de groep zijn goed, het zal voor ons even wennen zijn in een groep op stap te zijn. Alhoewel we zijn nog niet met de groep onderweg geweest. Dat gaat dinsdag gebeuren wanneer we naar Palmyra gaan. Hier in Damascus doet iedereen zijn eigen programma, soms samen met anderen. We komen hier nog weleens op terug.

We willen iets vertellen over twee bijzondere ontmoetingen.

We zaten bij een fruitsapstalletje eengeweldig groot glas mixed fruit te nuttigen toen we in gesprek kwamen met twee jongeren, een Deen en een Pool. De laatste was een heel interessante vent: hij sprak zowel Russisch (wat niet zo gek is voor een Pool) en Farsi, de taal die in Iran gesproken wordt. Hij had Perzische geschiedenis gestudeerd en had de taal er maar bij genomen. Hij vertelde ons dat het Farsi zeer sterk afwijkt van het Arabisch, het blijkt meer verwantschap te hebben met de Westeuropese talen. Dat wisten wij dus niet, in Iran zullen we eens goed gaan luisteren of we iets kunnen ontdekken daarvan.

's Avonds op een theeterras ontmoetten we twee Syrische christenen, 22 en 32 jaar oud. De oudste werkt op het Immigratiedepartement, de andere is programmeur en ontwerpt websites, soms ook voor Nederlandse opdrachtgevers. De Christenen zijn een behoorlijk grote minderheid in dit land. De Islam is geen staatsgodsdienst, hoewel de grondwet bepaalt dat de president een moslim dient te zijn. Ruim 90 % is moslim: waarvan 80 % soennieten, 7 % alawieten, 2 % druzen, 1 % ismaëlieten. De overige 10 % zijn christenen: oosters orthodox, katholiek en protestant. In Damascus is een Christelijke wijk, wat goed te merken is aan hoe de mensen gekleed gaan en uiteraard kom je een aantal kerken tegen. Je komt hier dus vrouwen tegen die gewoon Westers gekleed gaan met alle bloot vandien. Daarnaast uiteraard vrouwen volledig in het zwart gekleed met boerka en al en allerlei variaties daartussen. Het lijkt erop dat de Christenen hier redelijk vrij gelaten worden. De jongste jongen vertelde echter dat hij graag in een Christelijk land zou willen leven, zou ook Libanon kunnen zijn. Hij merkte daarbij heel fijntjes op dat wij toeristen veel van de gebouwen, landschape.d. zien maar niet hoe de mensen echt leven. Daar heeft hij helaas gelijk in alhoewel zulke gesprekken als met die jongens je wel iets wijzer maken. Beiden zijn ze nog ongetrouwd, ze kunnen het niet betalen: er moet een huis zijn (± Euro 100.000, heel veel geld voor hier), een goede baan en uiteraard een auto (volgens ons de 2e god na Allah in dit land, bij ons is dat bij sommigen overigens niet anders, er is alleen bij de meesten geen god/allah) en natuurlijk nog wat geld. Helaas was de tijd tekort om daar verder over door te vragen.

Het taalgebruik zal hier endaar wel voor verbetering vatbaar zijn, maarje zit hier in zo'n internetcafe, met een televisie aan op een geluidsniveau voor gehoorgestoorden,en je wilt er niet telang over doen.

Tot een volgende keer.

Groet,

Marian & Piet

We are on our way .......................

We zijn begonnen aan onze reis. Voor we onze reis begonnen hebben we veel leuke reacties gehad via mail, telefonisch ofeen persoonlijk bezoek. We moeten goed op elkaar passen, genieten van alles en vooral ook van elkaar waren een paar van de belangrijkste zaken die ons toegewenst of geadviseerd werden.

Woensdag 3 september landden we om+ 16.00 uur plaatselijke tijd in Damascus. Toen we op de vliegtuigtrap stapten voelden we direkt de bekende zeer warme droge deken om ons heen. Dit wilden we toch? De weg naar de stad was recht, dor en droog en met een snelheid van 120/130 km ben je er gelukkig snel. De buitenwijken doen troosteloos aan: hoge, grijze, grauwe, verwaarloosdebetonblokken met veel schotels in allerlei soorten en maten. Ons was opgevallen dat langs de weg om de paar honderd meterer een motoragent stond of hing (Rob, iets voor jou?). We vonden dat een zeer veilge manier om een land binnen te komen, maar het bleek toch niet direct voor ons bedoeld te zijn. Sarkozy kwam even later het land bezoeken en werd uiteraard mert alle egards ontvangen.

Wat ons meteen weer opviel de eerste twee dagen in een land als Syrie, is de grote verscheidenheid waarop mensen (een beetje) brood proberen te verdienen. De dagelijkse economie functioneert op een totaal andere wijze dan bij ons. In een restaurant barst het van de bediening (hetgeen niet betekent dat je sneller bediend wordt, meestal integendeel), met een duidelijke hierarchie. De lageren in rang kunnen of mogen nauwelijks eigen initiatief tonen. Velen van jullie kennen het beeld van destraatverkopers in bepaalde vakantielanden. Naast de bekende sigaretten-, horloges-, riemen-, lotenverkopers, zagen we ook mensen diezaken verkopen als elastieken buikriemen voor mannen en opwindbare (of opgewonden?) Barbies. Op een theeterras ging een man rond met drie (tweedehands?) overhemden rond en hij verkocht ze ook nog.

Het is hier prettig toeven. We moeten nog duidelijk enigszins wennen aan de temperatuur (loopt op naar de 40 graden) en het tempo. Anderzijds is het ook wel weer bekend: ronddwalen door een plaats, allerlei indrukken en geuren opdoend (heerlijke kruiden ruik je hier). Je loopt in de grote Souq in de Straat, een straat die al in de bijbel genoemd is. We hebben vandaag ook geleerd dat Kain Abel doodde in Damascus.

De mensen zijn hier zeer vriendelijk en zelden opdringerig. Je kunt gemakkelijk een praatje maken met de mensen, meestal mannen,waarbij je vaak begroet wordt met 'Welcome in Syria'. Soms kun je beter terecht met Frans.In het algemeen spreken zeer weinig mensen een woordje Engels of Frans. We voelen ons echter op ons gemak (en dus veilig) wanneer we op straat lopen.

We hebben al veel gezien, we zullen jullie de details besparen. Het is Ramaddan, waar we weinig last van hebben, en het is vrijdag vandaag en dan zijn de meeste zaken ook echt de gehele dag dicht. Het is duidelijk een stad waar niet geleefd wordt van het toerisme. Je komt dan ook maar weinig 'witneuzen' tegen.

We gaan verder, morgen komt de groep aan, kijken hoe dat bevalt. Groet.

Marian & Piet